Wel of niet uitgaan?
TV aan of uit?
Computer in- of uitschakelen?
Kelder verder uitruimen of zo laten?
Thuis of uit eten?

Het dilemma speelt wel vaker parten met de mens in een land met vrije keuze. Zo kun je vandaag de dag steeds vaker nadenken over de beste keuze voor jouw leven. De vraag: “Leef je wel bewust?” en “Voel je je gezond?” beukt genadeloos onze kant op door de media.

Ik meen me nog een programma te herinneren op de Nederlandse buis waarin bekende Nederlanders samen met Marc Klein-Essink over dilemma’s en hun keuze discussierden.
Het meest waardevolle wat toch elke aflevering weer naar voren kwam, was dat in dit programma elke Nederlander anders reageert naar wat anderen van hem of haar gedacht hadden.
De naam van het programma is mij ontschoten, maar misschien kan een eervolle
vermelding jullie geheugen nog opfrissen?

Dat bracht het vraagstuk Normen en Waarden weer naar boven. Natuurlijk is het een prachtig ideaal om het sowieso over Normen en Waarden te hebben omdat we dat nou eenmaal kunnen in ons land. Veel wereldbewoners hebben deze vrijheid namelijk niet.
Maar ondanks alle vrijheid, in de praktijk blijkt juist steeds vaker toch een dubbele standaard te heersen. Want wat we zouden willen doen, is soms niet in overeenstemming met wat we daadwerkelijk gedaan hebben. Beste voorbeeld op dit moment is het aankomende Goede Voornemen.

Waar we tegenwoordig steeds vaker mee geconfronteerd worden zijn de mogelijke scenario’s waarin we keuzes moeten maken. Stemmen tussen het een of het ander en dan maar gelijk kijken wat het Nederlandse volk wel niet kiest. Opiniepeiler Maurice de Hond is tegenwoordig een Bekende Nederlander geworden dankzij alle tussenstanden en
peilingen van hetgene wat Nederland kiest vandaag de dag. Ik heb al eerder mijn afkeer geuit naar tussentijdse peilingen, dus zal ik niet in herhaling vallen.

Het grootste dilemma voor mij deze week was eigenlijk niet eens gerelateerd aan politiek, maar meer een persoonlijke kwestie. Ik had dit persoonlijke dilemma later uiteindelijk nog dagen laten malen en was zeker nog een aantal keren teruggelopen naar de plek des oordeels. Met het vraagstuk en het antwoord had ik die daar als een knagende last op mijn schouders gedragen. Ik had uiteraard tot mijn spijt zachtjes godslasterend gevloekt om mijn uiteindelijke beslissing, die ik tot op het laatste moment had uitgesteld. Alles kwam weer terug: Rechtsachterin op mijn plastic stoel in de zaal brandden de vragen na op mijn tong, wel bedacht maar uiteindelijk niet
gesteld.
“Eeuwig zonde”, hoorde ik mezelf mompelen en bergde ik mijn geleende pistool weer op
nadat ik de knoop doorhakte. Toen en de laatste keer ook weer.
“Maar stel je voor dat ik haar zou raken” en dacht gelijk weer na over haar eerstvolgende haiku. Verzonken in mijn eigen wereldje sjokte ik de zaal uit en liep ik net als toen weer in een loom tempo de bibliotheek uit. “Hoe zou je dat eigenlijk spellen, “koelie”, vroeg ik mezelf nog af. In ieder geval kwam er ook die avond niemand thuis met een schotwond in hun zij.

Floris Heugens
P.S.: Bedankt Niels, Renske en Hassan voor een inspirerende avond.