Het Headhaunter tour journaal

dag 1: Den Drempel – Antwerpen (BE)

De eerste dag was gelukkig ook de korste reis, zodat we ongeveer anderhalf uur on the road waren. Er heerste een beetje een griepachtig virus, dat zich binnen de kortste keren naar bijna iedereen had uitgebreid. Vergezeld door ons gevolg (Noctophyle had alleen de band bij zich, dus in totaal 21 personen) en de eerste symptomen worstelden we ons door een wirwar van steegachtige straatjes om vervolgens in een peperdure parkeergarage te komen.
Nadat de vloer van de zaal onder was gelopen omdat er een WC was verstopt en de pooltafels werden gebruikt om alle apparatuur droog te houden, ging de eerste show van start. Het podium was gevormd door een hoek in de achterste uiteinde van de zaal, terwijl er allerlei Trollen de wand versierden.
Op deze avond had Headhaunter verloren met tossen, dus moesten wij als eersten. Dit was tevens de vuurdoop voor ondergetekende als bassist.

Na ons speelde Noctophyle en na het optreden was er een overnachting geregeld in de lokale Youth Hostel, dus de eerste nacht werd gelijk extra gezellig. (oh ja, er was ook veel drank aanwezig.)

dag 2: Music Bar – Le Havre (FR)

Fris (al of niet met kater en ziekte) weer op om gelijk verder te reizen met 16 man+vrouw richting La France. De reis ging voorspoedig, totdat net bij Amiens bij een tussenstop de Chevy tourbus niet meer wilde starten. Ondertussen heeft de band en crew zich vermaakt door bij het aangelegen tankstation en masse BB-guns in te slaan om zo onder andere de tijd te doden. Gelukkig was er nog bier. Jacques Barbier was de man die uiteindelijk met een paar hamertikjes op de startmotor het inmiddels lichtelijk verkleumde gezelschap weer op weg kon helpen.

Eenmaal aangekomen in Le Havre werd alles opgebouwd, werden Arie en Nina feestelijk verwelkomd en vloeide het (“net aangekochte, want al het bier voor de bands was al op”) bier rijkelijk.
Noctophyle trapte af en zette gelijk een sfeertje neer. Een hoogteverschil in deze bar werd gelijk benut door alle aanwezige bands om een backstage te fabriceren. De sfeer in de zaal zat er ook bij Headhaunter goed in, doch enkele wenkbrauwen werden gefronsd toen de frontman van een band na ons zijn broek liet zakken op het podium, terwijl wij daarvoor nog een waarschuwing hadden gekregen dat shirts uittrekken op het podium zo provocatief scheen te zijn.

Deze nacht werd iedereen opgesplitst en sliepen mensen in zowel de auto’s als in het huis van onze contactpersoon. De homofoben onder ons zullen “het pinkje” wellicht nog lang herinneren. Maar gelukkig was er bier.

dag 3: The Cricketed Arms (toch?)- Sheffield (UK)

Na slechts ongeveer vijf uur opgevouwen te slapen in de auto was het al weer de hoogste tijd om richting Calais te reizen. Immers, de pond van 12:00 mocht absoluut niet gemist worden en het was zeker nog 4 uur rijden.
Jammer genoeg hadden we al bijna 2 dagen met regen, bewolking en meer somber weer gehad en ook deze reis door het uitgestrekte Normandi was geen uitzondering. Onder een vrij aanwezige wind gingen we enigszins op tijd de boot op. Erg raar was het wel, om op dezelfde tijd aan te komen als dat je wegging.
Ook raar was gelijk van de boot af. Zo raakten we elkaar al bijna gelijk kwijt. Na veelvuldig telefonisch contact door mist en tunnels en stromende regen, luktte het ons dan toch om elkaar terug te vinden.
Helaas was het nog zeker 6 uur rijden richting Sheffield vanaf die plek en raakten we elkaar nog een keer kwijt. Dit keer lukte het niet om elkaar weer terug te vinden en dus kochten we snel een wegenkaart en probeerden een ieder voor zich alsnog de plaats van bestemming te bereiken.

Dat de punkscene gunstig aanwezig is in Sheffield, merkten we al vrij snel omdat ons optreden ons pal naast het stadion van Sheffield United bracht. Aan bier, cider en andere versnaperingen was geen gebrek.
Vermoeid, brak en de meerderheid strontziek beklommen we het podium. Nou ja, het parket. Met daarachter de fabuleuze slogan: D.I.Y. or DIE !

Gelukkig was er naderhand de oase van gastvrijheid van Amy. Door de extreem lieve ontvangst en opvang was het mogelijk om zeker 14 van ons een warm droog onderkomen te geven. Ook het vooruitzicht van een
lange slaap was een verademing. Tevens was er nog bier over.

dag 4: uhm….help? (Market Tavern, Giel)- Birmingham(UK)

De laatste dag, het was zondag, zou de afsluiter worden. Iedereen min of meer uitgeslapen en compleet volgepropt met Amy’s hartverwarmende ontbijt en wodkamix en gewapend met 4 nieuwe trays bier was het tijd om richting Birmingham te reizen. Alles liep voorspoedig tot na een tussenstop de Chevy het nogmaals liet afweten te starten. Ons werd aangeraden alvast door te rijden en zodoende ruim op tijd aanwezig te zijn bij de zaal, getiteld The Minerva Suite. Maar goed, met slechts een gedeelte van de apparatuur en bandleden red je het natuurlijk niet. De bus zou worden weggesleept, dus zijn twee auto’s teruggereden om de rest van de apparatuur in hun auto’s over te laden. Door wat te schuiven in het programma was alles gelukkig toch nog op tijd aanwezig en betrad Headhaunter als laatste het podium.

De reacties waren zeer positief en er werd verbaasd gereageerd over het hoger dan normale bezoekersaantal op een zondagavond. Toen uiteraard nog het probleem van logistiek: Hoe krijgen we alles dan weer thuis? Na wat gepuzzel met zowel slaapplekken als apparatuur, lonktte het Zandmannetje naar ons ieder.

dag 5: de terugreis

Wij bedankten Paul van R.A.M.-MAN voor de gastvrijheid en de slaapplekken. Een deel van ons zou in Birmingham blijven totdat de Chevy gemaakt zou worden, terwijl de anderen met de ferry terug naar Nederland zou rijden. Onderweg terug hoorden wij flarden van de Birminghamploeg dat ze vervangend vervoer hadden gekregen in de vorm van een vliegtuig en dat de auto werd nagezonden voor reparatie in Nederland. De “autocrew” had op de terugweg geen problemen ondervonden zodat
ze na een laatste tussenstop afscheid namen en daarna de eerste bordjes Dordrecht al snel in zicht kwamen.

De Jongens in Birmingham zijn de ochtend erop teruggevlogen. Zodoende was aan de Headhaunter/Noctophyle mini-tour een einde gekomen. Ikzelf had deze tour op voorhand als unieke ervaring beschouwd. Vooralsnog had ik ervaren dat het tourleven erg verslavend kon werken. Daarom is het waarschijnlijk ook niet ondenkbaar dat Headhaunter dit vaker gaat doen. Hetzelfde, maar dan anders. Misschien zelfs met meer bier.