Een kleine wereld met een verre horizon?

“Wanneer stopt een mens met dromen? Met het verlangen en begeren?
Is hij ooit tevreden met zichzelf? Kan hij zijn behoeften negeren?”

Wij leven in een kleine wereld, kwam ik laatst achter. Zo bleek de dochter van de buurvrouw van mijn achternicht ook te solliciteren op dezelfde baan als ik. Wat worden ze snel groot, die kinderen. Het is ongelooflijk.

Zo beklom ik vorige week maandag met dubbele gevoelens mijn nieuwe werkplek. Enerzijds vol motivatie, anderzijds enig schuldgevoel. Want is ervaring echt wel wat men al moet hebben? Wil men echt streven naar een medior socioloog van 15 jaar met 15 jaar ervaring? Een voormalig klant van mijn vorige bureau bleek naar dit bedrijf te zijn overgestapt. Grappig.
Welk een raar begin. Ook vanwege het feit dat ik een oud-klasgenoot tegenkwam in ditzelfde kantoor. Wij spraken elkaar nooit, zoals wel meer kinderen op een basisschool, maar herkenden elkaar gelijk. Na wat loos gebabbel gingen we terug aan ons werk.

Uit gewoonte sloeg ik toch nog eventjes op weg naar huis de banenkrant er op na. Daar werd ik aangesproken door een jonge vrouw die me herkende uit het uitgaansleven van 7 jaar terug. Wat een geheugen. De trein naar huis zat bomvol. Enkele bekende gezichten knikten mij toe. Uit beleefdheid knik ik altijd netjes terug.

Eenmaal thuis plofte ik vermoeid op de bank. Tijdens de uitzending van De Wereld Draait Door dacht ik een bekend gezicht te zien in het publiek, maar wist het niet zeker. Ik had mijn bril niet op. Na een kort dutje tijdens Netwerk, schonk ik mezelf een drankje.
En daar was weer de banenkrant. Uit gewoonte misschien. Dat zette me toch aan het denken. Was ik wel tevreden met deze baan? En zo nee, wat wilde ik dan? Iets anders? Beters?

Uiteindelijk besloot ik tegen beter weten in de pen in te klimmen. Hoe klein de wereld om mij heen dan wel niet mag zijn, de horizon is altijd te ver weg. Mooi thema, dacht ik. Maar te beperkt. En veel te zwaarmoedig. Tegen een soortgelijk beter weten in heb ik het thema laten staan. Ik moet leren tevreden te zijn. Met mezelf en met anderen. Dat is pas een onschatbare ervaring.

De telefoon ging op dat moment. Het was de dochter van de buurvrouw van mijn achternicht. Alsof het toeval de gedachten aan elkaar spon als een spinnenwiel met garen. “Ben je al lekker gesettled?” vroeg ze. Ik antwoorde: “Ja”. Toen pas drong het tot me door. Die avond ging de banenkrant bij het oud papier.

“Om mijn wereld te vergroten, moet ik mijn blik verruimen.
Behoeftes kan men niet vergeten, maar nochthans wel verzuimen”

Tot over twee weken,

Een tevreden Floris Heugens.
P.S. Bedankt voor uw WC wijsheden. Laatst merkte iemand op in een kraakpand “Tot de schijt ons dood” te hebben gelezen. De eervolle vermelding vanuit de reacties komt toe aan Erik. Gefeliciteerd!