Het is weer die tijd van het jaar, evenwel aangeduid als het begin van het nieuwe “korte rokjes”- seizoen. Tijd op een grote schoonmaak te houden, te beginnen met het krijgen van een bruiner kleurtje van je huid en het regelmatig bezoeken van terrasjes. De tijd van nieuwe geuren of totaal geen, aangezien ikzelf weer last heb van hooikoorts en mijn reukorgaan gevuld is met een overdosis bacterin.

Het begint weer te kriebelen, het camping gevoel komt bij mij langzaam ophoog ebben. Hoe vaak zal het wel niet gebeuren dit jaar, dat het stralende ochtendweer bezongen door een koekoek of duif en de heige dauw het sfeerbeeld bepalen van mijn verdwijnend ochtendhumeur. Wat een prachttijd van het jaar.

U zult wel denken: “Is die verliefd ofzo?” Welnee, beste lezer, daarvoor ben ik al te oud. Maar in het seizoen waarin de vruchten van de voortplanting het dierenrijk siert, kan ik het niet laten om zelf ook een beetje meegesleurd te worden. Tenslotte ben ik deels Darwinist. Afgelopen zondag heb ik zelfs met een ongelooflijk burgelijk fenomeen meegedaan in mijn eentje: de fietstochtzondag. Uiteraard is dit fenomeen niet nieuw, maar het feit dat ik gewillig mijn huis verlaat voor iets anders dan werken kan men al wel weer een doorbraak noemen. En daarbij reken ik dus ook de verhuiszondag als werk. Natuurlijk heb ik me net als alle andere jonge mensen op de weg mij mateloos gerriteerd aan ouderen van dagen die op hun dooie gemak iedereen laten meegenieten van hun opstartproblemen en onvermogen om tactisch te fietsen. Het hoort er allemaal bij.

Het zal niet lang meer duren of de eerste barbequegeuren zullen ’s avonds weer de toon zetten voor iedereen. Welnu, ik ga hun een stapje voor zijn en nu al vlees licht laten verkolen op een niet evenlijk verwarmd stukje warmte. Met andere woorden, ik ga aan het avondeten.

Tot de volgende keer,

“Frivole” Floris Heugens