Boesten (1962) heeft namelijk enige tijd geleden Spiltijd uitgebracht. Als vertaler was hij al enige tijd actief en nu is hier zijn eerste eigen werk. Lees even mee hoe dit boek ons beviel.

Het boek gaat over de joodse Bruno Glan, die vlak voor het nieuwe millennium wordt geconfronteerd met zijn verleden, door een brandstichting bij zijn voordeur en een pakketje met geschriften van zijn, lang geleden uit het oog verloren, beste vriend. Door deze zaken wordt Bruno verplicht in zijn eigen geheugen te graven en zijn eigen daden te overdenken.

Ik was enigszins verbaasd over het feit dat een Dordtse schrijver debuteert met een roman waarin antisemitisme centraal staat. Een aparte keuze omdat hier al hele boekenkasten vol over geschreven en ik me niet afvraag of de meeste mensen niet een beetje WOII, en alles wat erbij komt kijken, moe zijn. Maar het biedt wel interessante uitgangspunten voor een verhaal, die Boesten uitstekend benut.

Het plot is namelijk erg sterk en hoewel er meerdere zwakke stukken in voorkomen blijft het tot het einde toe wel leuk genoeg om door te blijven lezen. Het einde zelf was dan weer een beetje een anticlimax, hoewel Boesten niet zomaar alles weggeeft. Hij laat de lezer lekker nadenken en dat doet hij goed.

Zo is het laatste deel van het boek, waarin Glan op bezoek gaat bij de twee dochters van zijn vriend, en in het bijzonder de dialogen, van een hoger niveau dan de rest. Daarin laat Boesten zich van zijn beste kant zien.

Ik vind het ook heel erg goed gedaan dat hij in het eerste deel steeds wisselt van vertelperspectief, dat diept het verhaal en de acties van de karakters lekker uit. Alleen jammer dat op Bruno zelf na, die karakters tamelijk vlak overkomen en het mij weinig kan boeien wat ze zeiden of dachten. Ik hoop dat hij dit in een volgende roman verbeterd, want het wisselen tussen personen is tof.

Ik kan maar slecht wennen aan zijn stijl, maar dat is natuurlijk persoonlijk. Het blijft een beetje stroef lopen, hoewel het algemene plot gewoon erg goed is.
Hij werkt trouwens niet met aanhalingstekens, waardoor het soms onduidelijk is wie wat zegt of dat men het niet uitspreekt, maar denkt. Dat maakt enkele dialogen verwarrend, waardoor de kracht ervan sterk ingedamd wordt. Echt scherp zijn de dialogen niet, maar vaak genoeg staan er goede uitspraken tussen.

Jan Eijkelboom zei over zijn boek: Een unieke ongewone roman op de Nederlandse markt. Nu is het in Dordt natuurlijk allemaal ouwejongens-krentenbrood (ook onder ons) dus Jan had dat boek nooit afgekraakt. Ook Kees Klok was vol lof. Ik wil dat beeld een beetje nuanceren.

Ik ben het met de heren eens dat Boesten potentie heeft. Het verhaal is origineel, het plot steekt goed in elkaar en Glan is best een toffe hoofdpersoon. Alleen is het jammer dat er verder wat steekjes vallen, waardoor het geen echte topper is geworden.
Dit is geen boek dat iedereen zou moeten lezen, maar als je enigszins een beetje van literatuur houdt denk ik niet dat je er een buil aan zult vallen. Zolang je maar niet al te schokkende dingen verwacht komt het wel goed.

Ik hoop sterk dan Boesten in een volgende roman deze dingen flink aanpakt, want dan kan het wel eens heel erg dope gaan worden.
Wat mij betreft heeft Dordrecht er weer een naam bij om in de gaten te houden.