Afgelopen vrijdag vond ik de Kunstkerk een lezing van de hoogleraar in de geschiedenis van de psychologie, Douwe Draaisma plaats. Dit naar aanleiding van zijn nieuwste boek Ontregelde Geesten.

Het was een hele leuke lezing en dat kwam door een aantal factoren. Draaisma is door zijn werk als hoogleraar gewend om duidelijk en helder zaken uit te leggen waardoor het eerste deel van de avond bijna op een college leek, maar dan wel een college waarin hij alles voor het publiek precies uit de doeken doet.
Hij is iemand die gewend is te spreken en weet hoe je de aandacht vast kunt houden.

Ook bij het latere vragen stellen (en wat stellen mensen toch vaak de meest stomme vragen, of ze willen de meest stupide details van iets weten, of ze willen de zaal even laten horen dat zij ook intelligent zijn) merk je de gewenning van Draaisma. Hij gaat gewoon recht op het antwoord af en gaat dan verder naar de volgende persoon.

Verder was het uitgangspunt erg interessant, je hoort eigenlijk namelijk nooit iets over het persoonlijke leven van mensen als Korsakov of Asperger. Je weet natuurlijk wel wat de ziekte inhoudt waaraan hun naam is verbonden maar daar houdt het dan ook wel bij op. Draaisma diepte dat iets uit.

Beetje knullig was het feit dat er geen draadloze muis aanwezig was voor de beamer zodat Draaisma steeds aan moest geven wanneer er verder geklikt diende te worden in zijn presentatie. Ook zonde dat de persoon die moest klikken soms te ver klikte, niet verwonderlijk als je die taak een minuut voor dat de lezing begint, in de maag gesplitst krijgt. Het is tenslotte al 2007 en dan zou je toch verwachten dat je, bij een lezing van 7,50, dat soort dingen gewoon soepel gaan.

Afgezien daarvan een hele leuke lezing, die ook voor leken interessant was.